De zin en onzin van kerstkaarten

Stilletjesaan sluipt de kerstperiode dichterbij. Het begint frisser te worden, hoewel de indian summer-weekends soms anders doen vermoeden. De dagen om in het bos takken en kastanjes te sprokkelen en paddenstoelen te spotten zijn officieel aangebroken.

Winkeliers stallen kerstbomen in hun etalage, de voorzichtige kleine zelfstandige maakt plaats voor een enkele adventkalender in een hoekje van de winkel.

Het duurt nog tot december voor je er plots aan denkt: we zijn de kerstkaarten weer vergeten! Maar ach, wie doet dat nu nog, kerstkaarten versturen?

Maar dan zie je die fijne kerstkaarten op de schouw bij vrienden of familie, op hen kan je rekenen voor een warme kerstgroet. Jaar na jaar valt hun kaart mooi in je brievenbus. Misschien koop je wel een doosje Hallmark kerstkaarten van tien. Zo kan je de schouw van de trouwe kaartzenders ook een beetje warmer maken.

Wij stuurden nooit kerstkaarten. Altijd vergeten. Te laat. Volgend jaar beter. Maar het is wel gezellig, ook al zijn ze soms wat kitsch.

Maar sinds 2015 is Oliver deel van ons gezin. Hij heeft van ons goede kaartzenders gemaakt. Met een schattige kleine knoddie in huis heb je al sneller iets om op dat kaartje te zetten. En iedereen is er blij mee, want zo wordt de schouw gesierd met een mooie, persoonlijke kaart.

De zin en onzin van kerstkaarten? Ik ben geen traditiemens. Maar het is wel fijn om deel uit te maken van de kaartjesstuurders. Wij beginnen er dit jaar wat vroeger aan, want je weet hoe dat gaat…